FANDOM



FORMA PIEŚNI



JEDNOCZĘŚCIOWA FORMA PIEŚNI



Jednoczęściowa forma pieśni jest złożona z jednego małego lub wielkiego okresu,
w którym poprzednik i następnik łączą się na podstawie podobieństwa lub odmiany.




DWUCZĘŚCIOWA FORMA PIEŚNIEdytuj

Dwuczęściowa forma pieśni powstaje przez połączenie dwóch okresów, z których drugi rozwija się motywicznie z pierwszym i łączy z nim na zasadzie wariantu.



TRZYCZĘŚCIOWA FORMA PIEŚNI (ABA)



'Trzyczęściowa forma pieśni' – część środkowa operuje odrębnym materiałem motywicznym.




KANONEdytuj

Kanon – polifoniczna forma powstała w średniowieczu na gruncie muzyki ludowej; polega na ustawicznym imitowaniu się głosów przez cały ciąg utworu.



Poszczególne głosy kanonu opierają się na jednej linii melodycznej, ale wchodzą
w różnych momentach przebiegu.



Literatura:

  • kanony średniowieczne, występujące pod nazwami: rota, rondellus, caccia, fuga, round itd.
  • Summer is icumen in – 6-głosowy kanon wokalny, tzw. rota (z ok. 1310 r.)
  • G. de Machault (XIV w.), Ballada nr 17
  • J. des Prés, Fuga trium vocum (kanon zagadkowy)
  • G.P. Palestrina, Missa ad fugam in perpetuto canone
  • M. Eckel, Kanon grupowy 16-głosowy (4 grupy kanoniczne 4-głosowe)
  • H. Purcell, Kanony
  • A. Caldara, Kanony
  • G.Ph. Telemann, Kanony
  • J.S. Bach, Musikalisches Opfer
  • J.S. Bach, Kunst der Fuge
  • J.S. Bach, Wariacje...
  • J.J. Fux, Missa canonica
  • J. Haydn, 24 kanony
  • W.A. Mozart, 4 kanony zwierciadlane
  • J. Brahms, 13 kanonów op. 113 na chór żeński






FUGA I INNE FORMY POLIFONICZNEEdytuj

FUGAEdytuj

Fuga (łac. ‘ucieczka’) – ustępy imitacyjne występują na przemian z innymi, swobodnie kontrapunktującymi.

  • ustępy są zwane epizodami


Pierwsze przeprowadzenie to ekspozycja fugi.

Temat (tzw. dux – głos prowadzący) otrzymuje swą imitacyjną odpowiedź w głosie drugim (zwany comes – głos towarzyszący), po czym przechodzi przez wszystkie pozostałe głosy fugi.



Literatura:

  • J.S. Bach, Wohltemperiertes Klavier (48 preludiów i fug)
  • J.S. Bach, Kunst der Fuge
  • J.S. Bach, Fugi organowe
  • J.S. Bach, Fugi wokalne
  • W.A. Mozart, Symfonia C-dur „Jowiszowa” (finał)
  • L. van Beethoven, Fugi z sonat fortepianowych – B-dur, op. 106; As-dur,
    op. 110
  • L. van Beethoven, Wielka fuga B-dur, op. 133 (na kwartet smyczkowy)



CHACONNE I PASSAGAGLIAEdytuj

Oparte są na stale powtarzanej w basie frazie melodycznej, tzw. basso ostinato.



Literatura:

  • J.S. Bach, Passacaglia c-moll (na organy)
  • J.S. Bach, Chanconne d-moll z IV Sonaty (na skrzypce solo)



TOCCATAEdytuj

Toccata – utwór na instrument klawiszowy, na przemian ustępy akordowe
i pasażowe.



Literatura:

  • J.S. Bach, toccaty organowe i klawesynowe















RONDOEdytuj

Rondo w swej klasycznej postaci jest bardzo złożoną formą trzyczęściowej pieśni.

Polega na przeplataniu jednego tematu głównego (lub całej grupy tematycznej), kilkakrotnie powracającego, innymi myślami, kontrastującymi z tematem i w rozmaity sposób przygotowującymi jego powrót.



Schematy:

  • A-B-A1-B-A
  • A-B-A-C-A
  • A-B-A-C-A-B1-A
  • A-B-A-C-A-D-A itp.
  • A-B-A-C-A-D..., typowy dla francuskiej muzyki klawesynowej XVIII wieku


Temat główny – ritornel (lub refren)



Myśli poboczne – epizody (inaczej kuplety)



Rondo starofrancuskie:

  • F. Couperin, ronda w Suitach klawesynowych
  • J.-Ph. Rameu, ronda klawesynowe ze zbioru Pièces de clavecin


Rondo klasyczne:Edytuj

  • J. Haydn – finały Sonat na fortepian:
    • e-moll (wg wyd. Petersa nr 2)
    • C-dur (nr 5)
    • D-dur (nr 7)
  • J. Haydn, finał Koncertu D-dur na fortepian (Rondo All’ungherese)
  • W.A. Mozart, Ronda D-dur i a-moll na fortepian
  • W.A. Mozart, finał serenady Eine kleine Nachtmusik
  • L. van Beethoven, Ronda C-dur I G-dur, op. 51 na fortepian
  • L. van Beethoven, finały wielu sonat na fortepian, m.in.:
    • A-dur, op. 2 nr 2
    • Es-dur op. 7
    • D-dur op. 7


Rondo romantyczne i nowsze:

  • C.M. Weber, finał Sonaty C-dur, op. 27 na fortepian
  • C.M. Weber, Rondo brillante Es-dur, op. 62 na fortepian
  • N. Paganini, finały Koncertów na skrzypce D-dur op. 6, h-moll na fortepian
  • F. Chopin, Ronda na fortepian
  • B. Woytowicz, Rondo rustico z 12 etiud na fortepian (nr 6)











SONATA, SYMFONIA, KONCERT, UWERTURAEdytuj

Klasyczna forma 'sonaty' kształtowała się w XVII i XVIII wieku.



Do jej powstania przyczyniły się różne formy dawniejsze, np. canzona', 'sonata da chiesa, czyli sonata kościelna, w końcu XVIII wieku składała się z czterech części: adagio – allegro – grave – allegro, oraz sonata da camera o budowie suity. Wzajemna wymiana elementów tych form oraz wpływy form innych, jak np. uwertury włoskiej i francuskiej, doprowadziły do powstania w połowie XVIII wieku formy już bardziej zbliżonej do sonaty. Dokonała się ona w twórczości Haydna i Mozarta
w połowie XVIII wieku. Mówimy zatem oddzielnie o sonacie staroklasycznej
lub przedklasycznej oraz o sonacie klasycznej, takiej jaka skrystalizowała się
u klasyków wiedeńskich, a potem podlegała dalszemu rozwojowi.



Formy allegra sonatowego nie należy utożsamiać z sonatą, która jest formą cykliczną, tj. składa się z kilku zamkniętych w sobie i oddzielnych części, wiążących się w całość cyklu. Allegro sonatowe tworzy I część cyklu sonatowego. Opiera się ono w zasadzie na szeroko rozbudowanej trzyczęściowej formie pieśni.



Allegro sonatowe składa się z trzech części organicznie ze sobą powiązanych: ekspozycji', 'przetworzenia i repryzy. Zasadą tej formy jest dualizm tematyczny,
tj. kontrast dwóch tematów, które w rozmaitym ustosunkowaniu wzajemnym przewijają się przez ekspozycję, przetworzenie i repryzę.



Ekspozycja – wprowadza słuchacza w materiał tematyczny utworu, przedstawia mu dwa zasadnicze tematy całości. Tematy te mogą mieć formę dwu- lub trzyczęściowej małej pieśni, tzn. być całą grupą tematyczną. Oba tematy kontrastują ze sobą tonacją i ogólnym charakterem.



Pomiędzy obu tematami rozwija się 'łącznik' – ustęp przejściowy, niesemantycznie, motywicznie niekiedy zależny od tematu pierwszego i modulujący do tonacji tematu drugiego.



Ponieważ ekspozycja jest zwykle powtarzana, występujący po drugim temacie ustęp zwany epilogiem, czasem bardzo obszerny, nawiązuje do początkowej ekspozycji.



Przetworzenie – operuje elementami obu tematów, rozbija je na motywy, przeciwstawia je sobie, a głównie przechodzi modulacyjnie przez rozliczne tonacje. Niekiedy w punkcie największego odchylenia modulacyjnego wprowadza zupełnie nowy temat.



Repryza – wraca do tonacji głównej i do obu tematów, które jednak teraz są utrzymane w tej samej tonacji. Może kończyć się kodą, która wprowadza nieraz nowy temat lub też rozwija w charakterze przetworzenia, co nadaje jej bardziej samoistny charakter.









Schemat:


Ekspozycja:Edytuj

    1. temat pierwszy w tonacji głównej
    2. łącznik modulujący
    3. temat drugi w tonacji dominanty lub paraleli
    4. epilog


==Edytuj

Przetworzenie:Edytuj

element pierwszy i drugi tematu, ewentualnie nowy temat, modulacje

RepryzaEdytuj

    1. temat pierwszy w tonacji głównej
    2. łącznik modulujący
    3. temat drugi w tonacji głównej
    4. koda



KoncertEdytuj

Cykl sonatowy tworzy podstawę formy solistyczno-orkiestrowej, tj. koncertu.



Koncert klasyczny – 3 części: allegro sonatowe, adagio, allegro.



Dla budowy koncertu charakterystyczna jest wirtuozowska kadencja przed końcem allegra sonatowego.




WARIACJEEdytuj

Cykl wariacyjny składa się z licznych, krótkich ustępów w nieokreślonej ilości,
z których każdy opera się na tym samym temacie, wariacyjnie zmienianym.



Wariacje to forma w zasadzie czysto instrumentalna, właściwa utworom solowym, kameralnym i orkiestrowym. Występuje bardzo często jako pierwsza, druga
lub ostatnia część cyklu sonatowego, kwartetu lub nawet symfonii.




SUITAEdytuj

Wykształcona w swej zarodkowej postaci w XX wieku. Przeważnie jest cyklem utworu o charakterze tanecznym (pavana, gagliarda, saltarello itp.).



W XVII w.: allemande, courante, sarabande, gigue.



Z czasem suita wchłonęła formy nietaneczne (preludium, rondo, air itd.).







FORMY TAŃCÓWEdytuj

Tańce wchodzące w skład suity barokowej:


  1. w takcie nieparzystym


    1. powolne:
      • sarabande – taniec pochodzenia hiszpańskiego w takcie 3/2
        lub 3/4, poważnym z akcentem na drugiej, słabej części taktu,
        o charakterystycznym rytmie (ćwierćnuta, ćwierćnuta z kropką, ósemka + ćwierćnuta, półnuta)
      • loure – takt 6/4, forma 2-częściowa, charakterystyczna figura rytmiczna: ćwierćnuta z kropką, ósemka, ćwierćnuta; taniec francuski


    1. umiarkowane:
      • menuet – takt 3/4, elegancki, lekki, pierwotnie 2-częściowy, potem 3-częściowy, z triem w środku i drugim menuetem
        na końcu; pochodzenie francuskie
      • siciliana – takt 6/8 lub 12/8, charakter pastoralny, pochodzenie sycylijskie
      • chaconne – takt 3/4, charakter poważny, całość oparta
        na basso ostinato, podobny charakter ma passacaglia
      • polonaise – takt 3/4, charakter poważny, pochodzenie polskie


    1. szybkie:
      • courante – takt 3/4, 3/2 lub 6/4, rytm charakterystyczny (ósemka, ćwierćnuta + ćwierćnuta z kropką)
      • gagliarda – takt 3/4, forma 2- lub 3-częściowa, charakter skoczny, taniec francuski
      • saltarello – takt 3/8, 6/8, bardzo żywy, skoczny, rytmika punktowana: ósemka z kropką, szesnastka, ósemka, pochodzenie włoskie
      • passepied – takt 3/8, forma 3-częściowa, niekiedy w suicie występuje dwa razy


  1. w takcie parzystym
    1. powolne:
      • pavana – takt 4/4, forma 2-częściowa, charakter bardzo poważny, nieustalonego pochodzenia
        • nieco sybsza odmiana w takcie 2/4 to passamezzo
      • intrada (entrée) – takt 4/4, charakter marszowy, przeważnie wstęp do suity


    1. umiarkowane:
      • allemande – takt 4/4, forma 2-częściowa, niekiedy oparta
        na technice imitacyjnej, w ruchu szesnastkowym, często zaczyna się odbitką, charakter spokojny, pochodzenie niemieckie
      • gavotte – takt alla breve, z odbitką o regularnej budowie 2-
        -taktowej, forma pierwotnie 2-częściowa, potem 3-częściowa
        z triem kontrastowym w środku, tj. drugim gawotem lub ustępem opartym na leżącej w basie kwincie pustej, tzw. á la musette; pochodzenie francuskie


    1. szybkie:
      • bourée – takt alla breve, forma 2-częściowa, charakter żywy, pochodzenie francuskie
      • rigaudon – takt alla breve, tempo szybkie, rytm z odbitką, pochodzenie francuskie


W nowszych czasach wchodzą w skład suity takie tańce jak walc, w takcie 3/4,
o płynnej melodyce i charakterystycznym akompaniamencie. Taniec ten (powstały
w Austrii z ludowego ländera) usamodzielnił się jako forma muzyki solistycznej
(F. Chopin). Ujmowany bywa też w ramy cyklów (J. Strauss, Lanner). Odgrywa głównie wielką rolę w operetce.




TAŃCE LUDOWEEdytuj

Ludowe tańce polskie:

  • mazurek – takt 3/4, w tempie szybkim, charakterystyczny akcent na II lub III części taktu
  • polonez – takt 3/4, oparty na układach rytmicznych: na początku okresów: ósemka, szesnastka, szesnastka + 4 ósemki, na końcu zdań lub okresów:
    4 szesnastki + ćwierćnuta, ósemka, pauza ósemkowa
  • polonez ludowy („polski”, „wielki”, „pieszy”, „chodzony”) – oparty na różnych układach rytmicznych, takt 3/4
  • krakowiak – takt 2/4, w tempie żywym, charakterystyczny rytm synkopowany: 4 ósemki + ósemka, ćwierćnuta z akcentem, ósemka


Tańce innych krajów:

  • polka – taniec czeski, takt 2/4, tempo szybkie, czasem zawrotne, charakterystyczne rytmy
  • fandango – taniec hiszpański w takcie trójdzielnym 3/8 lub 3/4, w tempie umiarkowanym lub żywym
  • bolero – taniec hiszpański w takcie ¾, w tempie umiarkowanym szybkim
    o charakterystycznym rytmie towarzyszących kastanietów: ósemka, triola szesnastkowa, ósemka, triola szesnastkowa, ósemka, ósemka, ósemka, triola szesnastkowa, ósemka, triola szesnastkowa, triola szesnastkowa, triola szesnastkowa
  • czardasz – taniec węgierski złożony z części powolnej lassu oraz części szybkiej friska, w takcie dwudzielnym, o rytmie zmiennym i szybkim tempie
    o charakterystycznym zakończeniu fraz: ósemka, ósemka, szesnastka, szesnastka, szesnastka, szesnastka, ósemka, pauza ósemkowa
  • trepak – taniec ukraiński, takt parzysty, rytm: ćwierćnuta, ósemka, ósemka, ćwierćnuta, ósemka, ósemka, ósemka, ósemka, ósemka, ósemka
  • hopak – taniec ukraiński, zbliżony do kozaka, skoczny, takt parzysty, rytm: ósemka, ósemka, akcentowana ćwierćnuta, ósemka, ósemka, akcentowana ćwierćnuta
  • tarantela – taniec neapolitański, takt 6/8, bardzo szybkie tempo, o zawrotnej, ruchliwej melodyce



PROGRAMOWOŚĆEdytuj

Treść w muzyce przeważnie jest tylko jakimś bardzo ogólnym zamysłem wyrazowym, choć bywa i tak, że utwór związany jest z jakąś zupełnie konkretną treścią  utwór programowy.




FORMY SWOBODNEEdytuj

POEMAT SYMFONICZNYEdytuj

Poemat symfoniczny – utwór na orkiestrę symfoniczną, nawiązujący do jakichś określonych treści literackich, przeważnie jednoczęściowy, często forma allegra sonatowego. Może mieścić się w formie ronda, a nawet wariacji.

  • technika motywów przewodnich wprowadzona do symfonii
    przez H. Berlioza



BALLADAEdytuj

Ballada – obszerna jednoczęściowa forma o charakterze epicznym, niekiedy
o pierwiastkach dramatycznych; występują w niej liczne, kontrastujące ze sobą grupy tematyczne.




RAPSODIAEdytuj

Rapsodia – forma szeregująca liczne ustępy o odmiennej tematyce, dość swobodnie powiązanej ze sobą.




SCHERZOEdytuj

Scherzo – forma pierwotnie mniejsza, trzyczęściowa występująca na miejscu menueta w cyklu sonatowym; później usamodzielniona, rozszerza swe rozmiary staje się poematem fortepianowym o dość zmiennym charakterze; w środku występuje zwykle trio, spokojniejsze w nastroju niż otaczające je części.










FANTAZJAEdytuj

Fantazja – forma swobodna, niekiedy zbliżona do allegra sonatowego, niekiedy zaś do ronda; zmienna tonalność, posiada liczne tematy kontrastujące.




NOKTURNEdytuj

Nokturn – utwór krótki o lirycznym charakterze. Pierwotnie ilustrował nastroje wieczoru czy nocy ( nastrojowy charakter).




CAPRICCIOEdytuj

Capriccio – rytmicznie wyraziste, w nastroju zmienne, niekiedy zbliżone do scherza.




LEGENDAEdytuj

Legenda – spokojny, epicko-liryczny, baśniowy charakter.




HUMORESKAEdytuj

Humoreska – forma krótka, rytmicznie ożywiona, charakter wesoły, niekiedy groteskowy.




BARKAROLA I GONDOLIERAEdytuj

Barkarola i gondoliera – pieśni gondolierów weneckich, później samoistne formy instrumentalne.




ROMANCEEdytuj

Romance – utwór o rozlewnej, sentymentalnej melodyce i treści nastrojowej.




BERCEUSEEdytuj

Berceuse – kołysanka instrumentalna o charakterze wybitnie lirycznym;
takt i akompaniament ilustrują niekiedy ruch kołyski.




ELEGIAEdytuj

Elegia – utwór o żałosnym, poważnym, ale nie dramatycznym wyrazie.


==

BURLESKAEdytuj

Burleska – utwór o elementach komicznych zawierających liczne kontrasty.




ETIUDAEdytuj

Etiuda – utwór służący rozwijaniu technicznej biegłości wykonawcy, często operujący jednym zwrotem figuracyjnym lub akordowym; ma niekiedy wysoce artystyczne formy (np. etiudy Chopina)




IMPROMPTUEdytuj

Impromptu – improwizacyjna forma o kontrastujących tematach.




PRELUDIUMEdytuj

Preludium – pierwotnie wstęp do jakiegoś większego utworu, u Bacha zwykle łączony z fugą, później na ogół utwór niezależny. Od Chopina preludia łączone bywają w cykle.




MOMENT MUSICALEdytuj

Moment musical – swobodna, często trzyczęściowa forma.




BAGATELLEEdytuj

Bagatelle – krótki, lekki utwór o pogodnym nastroju.








Muzyka ilustracyjna – szczególna odmiana muzyki programowej, której zadaniem jest podkreślanie środkami muzycznych zjawisk pozamuzycznych (w teatrze, balecie, filmie, w akompaniamencie do pieśni).














== ==

PIEŚŃEdytuj

Pieśń – forma wokalna, wykonywana głosem ludzkim.


  • zwrotkowa
  • przekomponowana
  • deklamacyjna
  • orkiestrowa
  • masowa
  • popularna


Przykłady dawnych gatunków wokalnych i wokalno-instrumentalnych, zaliczanych
do rodzaju pieśni w szerokim rozumieniu tego określenia odnaleźć można
w twórczości trubadurów i truwerów (XII-XIII w.), minnesängerów (XIII-XIV w.), meistersingerów (XV-XVI w.) oraz włoskich i niemieckich monodystów XVII w.
(G. Caccini, J. Peri, S. Landi, J. Staden, H. Albert, A. Krieger), a także w formach polifonicznych, jak:

  • ballada (G. de Machant, G. Dufay)
  • ballata (F. Landino)
  • frottola (B. Tromboncino)
  • caccia (J. da Bologna)
  • chanson (G. de machant, G. Dufay, J. Obrecht, J. Ockegheim, F. Landino)
  • rondeau (G. de Machant, G. Dufay, G. Binchois)
  • madrygał (XIV w. – J. da Bologna, F. Landino; XVI w. J. Arcadelt, A. Willaert, O. Di Lassa, L. Marenzio, G. da Venosa, C. Monteverdi, w Anglii W. Byrd,
    w Niemczech H.L. Hassler)
  • niemiecka pieśń wielogłosowa (H. Finck, M. Issac, L. Seufl, J.H. Schlein)
  • chorał protestacyjny (J. Walther)




Przykłady:

  • F. Chopin – 19 pieśni op. 74
  • M. Glinka – ok. 80 pieśni
  • S. Moniuszko – ponad 300 pieśni
  • M. Karłowicz – op. 1, 3, 4
  • M. Musorgski
  • S. Wiechowicz
  • W. Lutosławski
  • K. Szymanowski












OPERAEdytuj

Opera – forma muzyczno-teatralna.



Tekst opery nazywamy librettem.



Opera 1780-1900:


  • W.A. Mozart
    • 1780-81 Idomeneo
    • 1782 Uprowadzenie z seraju (singspiel)
    • 1786 Wesele Figara
    • 1787 Don Juan
    • 1790 Cosi fan tutte
    • 1791 Czarodziejski flet


  • L. van Beethoven
    • 1805 Fidelio


  • K.M. Weber
    • 1821 Wolny strzelec
    • 1826 Oberon


  • R. Wagner
    • 1843 Holender tułacz
    • 1845 Tahnhäser
    • 1850 Lohengrin
    • 1865 Tristan i Izolda (dramat muzyczny)
    • 1868 Śpiewacy norymberscy
    • 1876 Pierścień Nibelunga
    • 1882 Parsifal


  • G. Bizet
    • 1863 Poławiacze pereł
    • 1875 Carmen


  • J. Offenbach
    • 1881 Opowieści Hoffmanna (opera komiczna)


  • G. Rossini
    • 1816 Cyrulik sewilski (opera komiczna)
    • 1929 Wilhelm Tell


  • G. Verdi
    • 1851 Rigoletto
    • 1853 Traviata
    • 1871 Aida
    • 1887 Otello
    • 1893 Falstaff (opera komiczna)



  • G. Puccini
    • 1896 Cyganeria
    • 1900 Tosca


  • S. Moniuszko
    • 1858 Halka
    • 1865 Straszny dwór


Opera XX wieku:

  • C. Debussy
    • 1902 Peleas i Melizanda


  • R. Strauss
    • 1905 Salome
    • 1909 Elektra
    • 1911 Kawaler srebrnej róży


  • M. Ravel
    • 1911 Godzina hiszpańska
    • 1925 Dziecko i czary


  • G. Gershwin
    • 1935 Porgy and Bess


  • L. Różycki
    • 1917 Eros i Psyche


  • K. Szymanowski
    • 1926 Król Roger


Operetka:


  • J. Offenbach
    • 1858 Orfeusz w piekle
    • 1864 Piękna Helena
    • 1866 Życie paryskie


  • J. Strauss
    • 1883 Noc w Wenecji
    • 1886 Baron cygański


  • A. Sullivan
    • 1885 Mikado


  • F. Lehár
    • 1905 Wesoła wdówka



  • J.D. Kern
    • 1928 Statek komediantów



BALETEdytuj

Balet – forma muzyczno-sceniczna.



Przykłady:


  • P. Czajkowski
    • 1876 Jezioro łabędzie
    • 1888 Śpiąca królewna
    • 1892 Dziadek do orzechów


  • L. Różycki
    • 1921 Pan Twardowski


  • K. Szymanowski
    • 1826 Harnasie



FORMY MUZYKI RELIGIJNEJEdytuj

CHORAŁ GREGORIAŃSKIEdytuj

Chorał gregoriański – zbiór melodii jednogłosowej na cały rok kościelny.




MSZA MUZYCZNAEdytuj

Msza muzycznaEdytuj

  • missa brevis (krótka)
  • missa solemnis (uroczysta)
  • requiem (żałobna)


Typowe części:

  • Kyrie
  • Gloria
  • Credo
  • Sanctus
  • Benedictus
  • Agnus Dei


Często pojawiają się też inne części, np.:

  • Introitus
  • Graduale
  • Offertorium
  • Communio


INNEEdytuj

  • motet
  • hymn
  • psalm
  • oratorium
  • pasja
  • kantata

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.