FANDOM



DŹWIĘK I JEGO CECHY



POWSTAWANIE DŹWIĘKU



Muzyka składa się z dźwięków.



Do powstanie dźwięku potrzebne jest źródło dźwięku. Może to być ciało sprężyste (pręt metalowy, płytka metalowa lub drewniana, napięta struna metalowa, z jelit zwierzęcych, jedwabiu, włosia, nylonu, przędzy, trawy, słup powietrza zawarty w rurze itp.).



'Powstanie dźwięku':

  • instrumenty perkusyjne  uderzenie, np. pałką płyty drewnianej (ksylofon);
  • instrumenty dęte  zadęcie w drewnianą lub metalową rurę (trąbka, flet);
  • instrumenty strunowe  uderzenie struny młoteczkiem, wprawionym w nich przez grającego (fortepian), szarpnięcie struny palcem (harfa) lub przez specjalny mechanizm (klawesyn) albo przez pocieranie struny smyczkiem (instrumenty smyczkowe).



WARUNKI SŁYSZENIE DŹWIĘKUEdytuj

Warunkiem słyszenia dźwięku jest istnienie przewodnika dźwięku.

Mogą to być ciała lotne (gazy), płynne (ciecze) lub stałe (metale, drewno, szkło), które na zasadzie ruchu falowego przenoszą dźwięk od jego źródła do ucha słuchającego.




SZYBKOŚĆ ROZCHODZENIA SIĘ DŹWIĘKUEdytuj

W powietrzu w temperaturze 0oC wynosi ok. 330 m/s.

W sali koncertowej w temperaturze 18oC wynosi ok. 340 m/s.



Fale głosowe w spokojnym powietrzu i w wolnej przestrzeni rozchodzą się we wszystkich kierunkach jednostajnie: tworzą warstwy kuliste.



Dźwięk to słyszalne zjawisko akustyczne wywołane przez drgania źródła dźwięku.




SZEREG ALIKWOTÓW DŹWIĘKUEdytuj

Alikwoty (łac. aliquot ‘kilka’) – tony harmoniczne; składowe tony dźwięku o różnej częstotliwości, powstają samorzutnie przy skomplikowanym zjawisku drgań źródła dźwięku, np. struny; częstotliwość drgań alikwotów jest wielokrotnością drgań najniższego składnika dźwięku, powodującego słyszalną jego wysokość.



a1 – 440 drgań na sekundę



Dźwięk składający się z tonów złożonych w szereg harmoniczny posiada łatwą do określenia wysokość.




CECHY DŹWIĘKUEdytuj

WYSOKOŚĆ DŹWIĘKUEdytuj

Wysokość dźwięku – zależy od częstotliwości drgań jego źródła; im większa częstotliwość, tym wyższy dźwięk.



A A A a a1 a2 a3 a4

27,5 55 110 220 440 880 1760 3520



W muzyce używa się dźwięków od C=16 drgań na sekundę (osiągane tylko w wielkich organach) do c5=4186 drgań.




GŁOŚNOŚĆ DŹWIĘKUEdytuj

Głośność dźwięku – zależy od amplitudy drgania oraz wielkości powierzchni drgającego ciała, np. drgania struny skrzypiec słyszalne byłyby o wiele słabiej, gdyby do jej drgań nie dołączały się drania pudła rezonansowego.




CZAS TRWANIA DŹWIĘKUEdytuj

Czas trwania dźwięku – zależy od czasu, w jakim drga ciało; przedłuża się pozornie, gdy dźwięk zostanie zagrany w dużym pomieszczeniu o ścianach odbijających falę dźwiękową. (Fala dźwiękowa odbija się wówczas wielokrotnie od ścian, tworząc zjawisko tzw. pogłosu).




BARWA GŁOSUEdytuj

Barwa głosu – zależy od ilości i natężenia zawartych w niej tonów.




Akustyka – nauka o fizycznych prawach dźwięku.



Instrumentoznawstwo – nauka o instrumentach.



Ton1) zjawisko akustyczne wywołane przez równomierne drgania proste źródła; do cech tonu należy wysokość, natężenie, barwa i czas trwania; samodzielne tony są zjawiskiem rzadkim; wchodzą natomiast w skład każdego dźwięku jako jego alikwoty. Najbardziej zbliżony do tonu dźwięk wydają widełki strojowe; zbliżone brzmieniowo do tonu są też dźwięku bardzo wysokie, bliskie górnej granicy słyszalności, ponieważ ich najbliższe tony składowe są już niesłyszalne; 2) jakość brzmienia głosu lub instrumentu, zwłaszcza jeśli chodzi o jego barwę.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.